حبيب الله الهاشمي الخوئي

166

منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة

پس القا كرد بسوى شما معذرت خود را در عقوبت شما ، وأخذ نمود بر شما حجّت خود را ، وپيش انداخت بسوى شما تهديد ووعيد را ، وترسانيد شما را پيش از عذاب شديد . پس تدارك نمائيد در بقيّهء روزگار خود وباز داريد در بقيّه أيّام نفس خود را از عمل ناشايست ، ومتحمل باشيد بمشقت عبادت پس بدرستى كه آن بقيه أيام كم است در ميان روزگار بسيار كه ميباشد از شما غفلت وبىخبرى ومشغول شدن از پندگيرى ورخصت ندهيد نفسهاى خود را تا اين كه ببرد شما را آن رخصتها در راههاى ظالمان وستمكاران ، ومداهنه ومسامحه ننمائيد با فاسقان تا اين كه بياورد شما را آن مداهنه بمعصيت . اى بندگان خدا بدرستى كه نصيحت كننده ترين خلق بر نفس سركش خود أطاعت كننده ترين ايشانست پروردگار خود را ، وبدرستى كه فريب دهنده ترين خلق نفس خود را عاصىترين ايشان است بر آفريدگار خود ، وزيان كار كسى است كه زيان رساند نفس خود را ، وسودمند كسى است كه سالم شود از براي أو دين أو ، وصاحب سعادت آن كسى است كه پند گيرد بحال غير خود ، وصاحب شقاوت آن كسى است كه فريب خورد بهوا وغرور خود . وبدانيد كه اندكى از ريا شركست بخدا ، وهمنشينى أهل معصيت وهوا محل فراموشى ايمانست ومكان حضور شيطان ، وكناره جوئى كنيد از كذب وبهتان كه آن بيگانه است از ايمان ، راستگو بر كنارهء نجاتست وبزرگوارى ، ودروغگو بر گوشهء هوس است وخوارى ، وبر يكديگر حسد مبريد ، پس بدرستى كه مىخورد حسد دين را همچنان كه مىخورد آتش هيزم را . بيت هر كه را پيشه بود حقد وحسد هرگز از آتش دوزخ نرهد كينه از سينهء خود بيرون كن زين عمل قدر وشرف افزون كن بيخ حقد وحسد از دل بر كن بر فلك ساز چه عيسى مسكن